Your browser is outdated. Upgrade your browser for better user experience and security

Getuigenissen

Bezoek na lockdown

"De lockdownperiode duurde eigenlijk veel te lang. Ik weet wel dat het noodzakelijk is, maar als ouder kijk je daar toch anders tegenaan."

Na een lange periode van enkel telefonisch contact of via Skype, mocht er dan toch weer voorzichtig bezoek toegelaten worden. De mama van Annelies A. (Zandloper) was 1 van de uitverkorenen om de proefopstelling van het bezoek mee uit te testen. Je kan hieronder lezen hoe het bezoek juist in elkaar zat. 

Voor ons Annelies was het moeilijk te begrijpen. Soms verbleef ze eens een weekend op De Witte Mol, dus ze wist wel wat het was om op de leefgroep te blijven, maar toch was het nu anders. Hoe moest ze zich altijd bezighouden? Ze maakt wel eens een puzzel of een tekening en speelt op de tablet, maar verder?  Het leefgroeppersoneel heeft haar heel goed opgevangen, maar het was toch moeilijk. Soms weende ze aan de telefoon en vroeg meermaals: “mag ik nu naar huis?”. De lockdownperiode duurde eigenlijk veel te lang. Ik weet wel dat het noodzakelijk is, maar als ouder kijk je daar toch anders tegenaan. 

Na 14 lange weken, kreeg ik een telefoontje van Ghloë. Het bezoek zou normaal vanaf maandag starten, maar Ghloë vroeg of ik de vrijdag ervoor al wilde komen, voor een proefbezoek en natuurlijk ben ik daar op ingegaan. 

Het bezoek verliep zeer onwennig. Er mocht dan eindelijk contact zijn, maar hoe: beiden een mondmasker, een scherm ertussen en afstand houden. We moesten het precies terug leren. Je wil ze eens goed vastpakken of een kus geven, maar dat mocht niet. Bovendien zat er iemand van de leefgroep naast, dus Annelies was ook zeer geremd. 

Bij een bezoek kwam ook heel wat kijken: eerst temperatuur meten, handen ontsmetten, een document ondertekenen dat je symptoomvrij bent, een mondmasker opzetten en dan plaatsnemen aan de tafel. Een bezoek duurde maar 30min. Het lukte goed om binnen de tijd te blijven, want je was beperkt in onderwerpen om over te vertellen. De input van Annelies zelf is ook beperkt, dus ik moest steeds aanknopingspunten aanreiken. 

Na het ‘proefbezoek’ werd er meteen feedback bevraagd en was er ook de mogelijkheid om een nieuwe bezoekafspraak te maken. Ik ben 4 keer op bezoek geweest en eigenlijk was er niet veel veranderd t.o.v. de proefopstelling. Enkel Annelies moest geen mondmasker meer opzetten en het personeelslid van de leefgroep zat er niet meer naast, maar was in de buurt, zodat Annelies minder geremd was. 

Na 17 weken op De Witte Mol mocht Annelies dan eindelijk naar huis. Gelukkig was ze bij de 1e groep die naar huis mocht gaan. Vanaf dat moment mocht ze weer wekelijks naar huis. In het begin was ze heel ongerust en voorzichtig en zei ze ook regelmatig: “toch geen corona meer, hé”. Ze was echt bang dat ze weer ‘opgesloten’ moest zitten. Nu is ze wel geruster en hopelijk komt er geen lockdown meer, toch alleszins niet meer zo lang. 

MOL_Bezoek in hoofdbouw5 (2).jpg